Anna Rabbit

50 × 40 cm, płótno, farby akrylowe, 2025.

50 × 40 cm, canvas, acrylic paint, 2025.

Czy kiedy myślimy o domu, mamy przed oczami jakiś jeden, konkretny budynek? Czy może wrażenie?

Na obrazie dom jest wspomnieniem – cieniem tradycyjnej drewnianej architektury rodzinnego miasta artystki, miejsca, które stopniowo znika. Domów, których jest coraz mniej: wypieranych przez nowe inwestycje, nielegalnie podpalanych przez deweloperów, zamienianych w centra handlowe, poddające się nowym projektom urbanistycznym.

Zachód słońca kładzie się na fasadzie jak blizna, ślad po czymś, co zostało naruszone, ale wciąż trwa w pamięci. Cień nie jest tu tylko efektem światła, lecz znakiem utraty, napięcia pomiędzy tym, co było, a tym, co znika. Wraz z domami znikają drzewa, znika otoczenie, cała więcej-niż-ludzka wspólnota miejsca. Dom i przyroda wydają się jednością – splecioną historią, która rozpada się pod presją zmian.

Może to opowieść o tęsknocie za domem, który nigdy nie był w pełni osiągalny, a jednak pozostaje obecny, jak cień, jak ślad, jak miejsce zapisane w ciele i pamięci.

When we think of home, do we picture a single, specific building? Or rather a feeling?

In the painting, the home is a memory—a shadow of the traditional wooden architecture of the artist’s hometown, a place that is gradually disappearing. Houses that are becoming fewer and fewer: displaced by new developments, illegally set on fire by developers, turned into shopping centers, or yielding to new urban plans.

The sunset falls across the façade like a scar, a trace of something that has been damaged, yet still persists in memory. The shadow here is not merely an effect of light, but a sign of loss—a tension between what once was and what is vanishing. Along with the houses, the trees disappear, the surroundings fade, the entire more-than-human community of the place dissolves. Home and nature seem to be one—a shared history, intertwined, now breaking apart under the pressure of change.

Perhaps it is a story of longing for a home that was never fully attainable, yet remains present—like a shadow, like a trace, like a place inscribed in the body and in memory.

40 × 10 × 7 cm
odpady tekstylne

Lalka została wykonana w tradycyjnej słowiańskiej technice lalek bez szycia (z niewielkimi wyjątkami dekoracyjnych ściegów). Powstała ze skrawków materiałów pozostałych po rzeźbie Creature oraz innych pracach tekstylnych prezentowanych na wystawie (ksiąga Potwora, ksiąga Potwora kurtka oraz ubraniach).

Tworzenie lalek motanek jest istotną częścią praktyki artystycznej Anny Rabbit — to obiekt, który można uformować z dowolnych resztek tkanin pozostających po większych projektach. Reprezentują one ideę zero waste w sztuce oraz szacunek wobec naszej planety.

Lalki motanki często wykonywane są z dzieckiem, jednak ta posiada zamiast niego królika.

40 × 10 × 7 cm
textile waste

The doll is created using a traditional Slavic no-sew technique (with a few decorative stitching exceptions). It is made from scraps of material left over from the Creature sculpture and other textile works presented in the exhibition (the Creature book, the Creature book jacket, and the garments).

The creation of motanka dolls is an essential part of Anna Rabbit’s practice. They are objects that can be shaped from any textile remnants left behind after a larger project, embodying a zero-waste approach in art and a respect for our planet.

Motanka dolls are often made with a child, but this one features a rabbit instead.

50 × 70 cm, płótno, farby akrylowe.

W opowiadaniu Kafki niedzielny poranek to dzień odwiedzin. Zwierzę siedzi nieruchomo na kolanach człowieka, otoczone przez przybywające dzieci. Przynoszą one zwierzęta i czekają, na co? Czy mają nadzieję, że zwierze odkryje swój gatunek, przynależność? Czy chciałyby, aby stało się konkretne, jakieś, pasujące do konkretnej kategorii? Czy przeszkadza im jego stan pomiędzy?

Choć to jedno zwierzę ma być samotne, inne lgną do ludzi, wtulają się, szukają kontaktu, choć mają wokół siebie przedstawicieli swojego rodzaju – ludzkich i zwierzęcych. Jednak jednoczą się w międzygatunkowej parze.

Czy ludzie należą do tej samej kategorii, jednego stada? Wszystkie osoby mają ten sam kolor włosów, co by się stało, gdyby jedno z nich miało inny? Czy dalej by pasowały?

50 × 70 cm, canvas, acrylic paint.

In Franz Kafka’s story, Sunday morning is a day of visits. The animal sits motionless on a person’s lap, surrounded by arriving children. They bring animals and wait—but for what? Do they hope the animal will reveal its species, its belonging? Would they like it to become something definite, something that fits into a clear category? Does its in-between state disturb them?

Although this one animal is meant to be solitary, others are drawn to humans, nestling against them, seeking contact, even though they are surrounded by members of their own kind—both human and animal. And yet they come together in an interspecies pair.

Do humans belong to the same category, to a single herd? All the figures have the same hair color—what would happen if one of them were different? Would they still fit?

Rzeźba miękka, odpady tekstylne, plastik, drut metalowy, 60 × 40 × 37 cm
2026
Fotografia: Tadeusz Kieć.

Jakie emocje wzbudza w nas to zwierzę? Czy chcemy je dotknąć, pogłaskać czy może raczej odwrócić wzrok?   

Potwór zaprasza do kontaktu. Warto go dotknąć, wyczuć pod palcami kręgosłup i żebra, zagłębić dłoń w miękkiej sierści, spróbować spojrzeć mu w dwie pary oczu. Rzeźba została wykonana z materiałów z odzysku: skóra i futro powstały ze starej, dziecięcej piżamy oraz ze swetra. Jej wnętrzności tworzą plastikowe opakowania po żwirku do kuwet królików, żebra – znaleziony na śmietniku drut, a kręgi kręgosłupa to sztuczne perły. Ciało Potwora składa się z fragmentów codzienności i historii milcząco zamkniętych w przedmiotach.

Co czujemy, kiedy dotykamy zwierzęcia, które nie jest żywe, a jednak przypomina żywą istotę? Czy pojawia się intymność, odruch bliskości? Pomysł na tę rzeźbę wyrasta z refleksji nad potrzebą przytulania i dotyku. Czy musi to być kontakt z żywym ciałem, aby gest został rozpoznany jako akt troski? Podobnie jak dzieci nadają osobowość misiom i lalkom, traktując je jak realne istoty, tak i my projektujemy więź tam, gdzie pojawia się forma gotowa do przyjęcia czułości. Interakcja z obiektem staje się lustrem naszego zachowania wobec zwierząt. Sama rzeźba niczego nie czuje – sposób traktowania nie ma dla niej znaczenia. A jednak my możemy coś poczuć, wchodząc z nią w relację. 

Zwierzę jest hybrydą królika i kozy: ma dwie głowy i cztery przednie łapy. Łączy w sobie napięcie pomiędzy odwagą a płochliwością i przebojowością a chęcią ucieczki. Dla artystki to właśnie te dwa gatunki są najbliższe. Potwór staje się odbiciem jej własnej osobowości. Gdyby odziedziczyła jakieś zwierzę, wyglądałoby ono właśnie tak. Jakbyśmy się czuli, współdzieląc codzienność z taką hybrydą? Jak wyglądałoby nasze odziedziczone zwierzę? 

Na białej sierści widoczne są drobne czerwone kropki. To „podpis” krwią artystki, która podczas szycia wielokrotnie przypadkowo raniła się igłą. Jej ciało staje się częścią procesu, materialnym śladem obecności. To znak zespolenia, ale też przypomnienie, że Potwór nie jest jedynie obiektem, a zapisem pracy, bliskości i ryzyka dotyku.

Soft sculpture, textile waste, plastic, metal wire, 60 x 40 x 37 cm
2026
Photograph by Tadeusz Kieć.

What emotions does this animal evoke in us? Do we want to touch it, to stroke it, or rather to look away?

The Monster invites contact. It is worth touching—feeling its spine and ribs under your fingers, sinking your hand into its soft fur, trying to meet its two pairs of eyes. The sculpture is made from reclaimed materials: the skin and fur come from an old children’s pajama set and a sweater. Its insides are formed from plastic packaging from rabbit litter, its ribs from wire found in the trash, and the vertebrae of its spine are artificial pearls. The body of the Monster is composed of fragments of everyday life and histories silently enclosed within objects.

What do we feel when we touch an animal that is not alive, and yet resembles a living being? Does a sense of intimacy appear, an instinct for closeness? The idea for this sculpture grows out of a reflection on the need for hugging and touch. Must it be contact with a living body for the gesture to be recognized as an act of care? Just as children assign personalities to teddy bears and dolls, treating them as real beings, we too project connection wherever a form appears ready to receive tenderness. Interaction with the object becomes a mirror of our behavior toward animals. The sculpture itself feels nothing—the way it is treated makes no difference to it. And yet we may feel something when we enter into a relationship with it.

The animal is a hybrid of a rabbit and a goat: it has two heads and four front legs. It combines a tension between courage and skittishness, boldness and the urge to flee. For the artist, these two species feel closest. The Monster becomes a reflection of her own personality. If she were to inherit an animal, it would look like this. How would we feel sharing our everyday life with such a hybrid? What would our inherited animal look like?

On the white fur, small red dots are visible. They are a “signature” made from the artist’s blood, as she repeatedly pricked herself with a needle while sewing. Her body becomes part of the process, a material trace of presence. It is a sign of fusion, but also a reminder that the Monster is not merely an object, but a record of labor, closeness, and the risk of touch.

50 × 40 cm, płótno, farby akrylowe, 2025.

Z czym kojarzy się klucz? Co otwiera? Czy daje prawo do wejścia? Stania się częścią tego, co w środku? Czy sprawia, że coś do nas należy? 

Ten klucz nie prowadzi do jednego miejsca. Nie ma przypisanego zamka, nie wskazuje konkretnych drzwi. Zawieszony na ścianie staje się raczej pytaniem? Na wystawie wiszą dwa klucze – z pozoru niemal identyczne, w rzeczywistości jednak różne. Co więcej, nie są to klucze do drzwi wejściowe, a do szafy. Artystka tym samym sugeruje, że dom może istnieć w rzeczach, miejscach, meblach, ludziach. Czymś ruchomym i niejednoznacznym. 

Klucz jest ważnym symbolem w twórczości artystki, odnosi go do idei dostępu, prawa do bycia częścią jakiejś wspólnoty. Przez długi czas Anna Rabbit uważała, że takim kluczem jest język, w jej przypadku polski. Jednak przekonała się, że sama znajomość języka nie zawsze wystarcza, by poczuć się w pełni akceptowaną i przynależną. 

Klucz w Portrecie klucza przypomina zwierzę: ma w sobie coś organicznego, czujnego, nieoczywistego. Staje się hybrydą, przedmiotem i istotą zarazem, symbolem tęsknoty za miejscem, które nie zawsze istnieje jako jednoznaczne „tu”.

50 × 40 cm, canvas, acrylic paint, 2025.

What does a key make us think of? What does it open? Does it grant the right to enter – to become part of what is inside? Does it make something belong to us?

This key does not lead to a single place. It has no assigned lock, it does not point to any specific door. Suspended on the wall, it becomes more of a question. In the exhibition, two keys are displayed – seemingly almost identical, yet in fact different. Moreover, they are not keys to a front door, but to a wardrobe. In this way, the artist suggests that a home can exist in objects, places, furniture, and people – something mobile and ambiguous.

The key is an important symbol in the artist’s practice, relating to the idea of access and the right to belong to a community. For a long time, Anna Rabbit believed that such a key was language – in her case, Polish. However, she came to realise that knowing a language is not always enough to feel fully accepted and to belong.

The key in Portrait of a Key resembles an animal: it has something organic, alert, and elusive about it. It becomes a hybrid – both object and creature – a symbol of longing for a place that does not always exist as a clearly defined “here.”

35 × 35 cm, 52 strony, 2024-2025.

Zaglądając do Księgi Stworzeń, wnikamy w świat relacji ludzko-nie-ludzkich. Artystka przygląda się sieci powiązań pomiędzy gatunkami, bada napięcia, bliskości i formy współistnienia. To szkicownik jako bestiariusz: zbiór istot, znaków i hybryd, które nie dają się jednoznacznie nazwać, ale otwierają przestrzeń wspólnego, więcej-niż-ludzkiego, świata.

35 × 35 cm, 52 pages, 2024-2025.

By looking into The Book of Creatures, we enter a world of human–non-human relationships. The artist examines a network of connections between species, exploring tensions, intimacies, and forms of coexistence. It is a sketchbook as a bestiary: a collection of beings, signs, and hybrids that resist clear definition, yet open a space for a shared, more-than-human world.

70 × 70 cm, płótno, farby akrylowe, 2025

Kim jest osoba opowiadająca historię? W opowiadaniu napisanym w języku niemieckim nie ma wskazania na płeć. Czy mógłby to być każdy z nas? Nie widzimy twarzy autorki, to zwierzę jest głównym bohaterem/bohaterką obrazu, to jego portret. Czy jesteśmy w stanie jednoznacznie zobaczyć, czego to jest krzyżówka? 

Zwierzę siedzi na kolanach autorki. Czy jest mu dobrze? Czy kontakt z człowiekiem jest dla niego przyjemnością? Czy może cierpi w bezruchu? Czy trzymająca go ręka jest czuła i przytulająca czy ograniczająca ruch, panująca? 

70 × 70 cm, canvas, acrylic paints, 2025

Who is the person telling the story? In the text, written in German, there is no indication of gender. Could it be any of us? We do not see the author’s face; the animal is the main subject of the image — it is its portrait. Are we able to clearly determine what kind of crossbreed it is?

The animal is sitting on the author’s lap. Is it comfortable? Does it enjoy contact with a human? Or perhaps it suffers in stillness? Is the hand holding it gentle and embracing, or restraining, controlling its movement?